Forum Srpska Vretena

Molim vas da se prijavite ili se registrujete.

Prijavite se korisničkim imenom, lozinkom i dužinom sesije
Napredna pretraga  

Vesti:



Autor Tema: SARMATI - PRECI SRBA ....!!  (Pročitano 11970 puta)

Stranac Majevicki

  • млађи члан
  • ***
  • Karma: +0/-0
  • Van mreže Van mreže
  • Poruke: 144
Одг: SARMATI - PRECI SRBA ....!!
« Odgovor #7 poslato: 31-01-2012, 16:28:47 »

Hm i Hrvati imaju sarmatsku teoriju o svom porijeklu, a arzeolozi iz citave Evrope traze Arturov grob u Dalmaciji
Sačuvana

admin

  • ADMINISTRATOR
  • најстарији члан
  • *
  • Karma: +0/-0
  • Van mreže Van mreže
  • Poruke: 2381
Одг: SARMATI - PRECI SRBA ....!!
« Odgovor #6 poslato: 20-06-2010, 17:43:38 »






SNAŽNO KRALJEVSTVO SRBA SA KAVKAZA ...................!!


U VIII veku cela oblast, severno od Kavkaza, naziva se Alanijom. Ovo kraljevstvo je bilo na vrhuncu svoje moći od XII do XIII veka, kada se oduprlo mongolsko-tatarskoj najezdi
Porfirogenit u svom letopisu piše, pripadala Belim Srbima. Od oko 300.000 Sarmata koji su, napuštajući ranije teritorije, oko Crnog mora, pred najezdom Gota, kretali na zapad, njih skoro trećina je ostala u nepristupačnim karpatskim planinama. Dakle, prisustvo sarmatskog elementa u oblasti Karpata je bilo izvesno i sva ta plemena, ma kako se nazivala (Sarmati, Alani, Beli Srbi...), pripadala su istom etnikumu.
Što se tiče Slovena na ovom prostoru, antički i rimski izvori ih znaju kao susede Sarmata. Tacit Publije Kornelije (55-117), uz Cezara, Livija i Plinija, najznačajniji rimski istoričar, piše da su Venedi (Sloveni) pozajmili mnogo sauromatskih običaja. Kaže, na primer, da se zbog mešovitih brakova izgled Slovena kvari, tako što postaju nalik Sarmatima (Srbima).

Ovako tesni i izuzetno bliski kontakti Slovena i Sarmata najviše su verovatni u oblastima oko gornje Visle i zapadnog Prikarpatja, odnosno na prostoru gde su se kasnije pojavili Beli Srbi - mešavina Sarmata i Slovena. Epitet „beli“, kod Srba sa Karpata, nesumnjivo ima alansku tradiciju. Oni su, u ovoj planinskoj oblasti, pokorili slovensko stanovništvo, ali su ih, kasnije, ti isti Sloveni asimilirali. No, naziv Alana - Serboa (Srba)  zadržao se kod potomaka koji su, slovenizovani, naselili Balkan.
Serboi sa Kavkaza osnovali su snažno kraljevstvo, koje se, u nekom obliku, održalo punih osam vekova. Ono je, na tom prostoru, nadživelo najezde Huna, Avara i Turaka, što svedoči o njihovoj vitalnosti. U VIII veku cela oblast, severno od Kavkaza, naziva se Alanijom. Ovo kraljevstvo je bilo na vrhuncu svoje moći od DžII do DžIII veka, kada se oduprlo mongolsko-tatarskoj najezdi.

Neke grupe Srba u Ukrajini su uspele da prežive hunska razaranja. Ovde mislimo na one grupe koje su odbile savez sa Hunima. U donjem toku Dnjepra nađeno je mnogo alanskih grobova iz V i VI veka. Za ovu grupu karakteristični su tzv. rečni grobovi - ravni, bez humke i iskopani na najnižim rečnim terasama koje se, za vreme visokog prolećnog vodostaja, nalaze pod vodom. U njih su sahranjivani ratnici, ponekad s konjima i bogatim grobnim prilozima, u koje je spadao i zlatan nakit, oružje i kitnjasta konjska oprema.

Druge, manje grupe Srba, živele su sledećih vekova u raznim delovima Evrope i Azije. Na Krimu se, u XVII veku, pominje jedna grupa koja je, još uvek, čuvala svoju tradiciju i jezik. Jedna manja zajednica, živela je 462. g. u Besarabiji, a alanski najamnici služili su u vizantijskoj vojsci, u ratovima protiv seldžučkih Turaka. Najzanimljivija od svih je zajednica, sa otprilike 30000 pravoslavnih Srba, koja je, kako je brat Pelegrini, biskup Zejtuna u Kini, zapisao 1318. g, živela sa svojim porodicama na kineskoj obali, preko puta Formoze.


SRBI - NAROD NAZVAN PO ORUŽIJU .........................!!






Istoričar Niko Županič, nalazeći kod kavkaskih naroda reči „ser“ i „sur“, ističe da se nazivom oružja imenovao onaj ko ga nosi. A Srbi su, oduvek, bili ratnički narod. Amijan Marcelin, rimski pisac i hroničar iz IV veka, pisao je o sarmatskom plemenu Alana - Serboa kao o eminentno ratničkom
Kako nastaje i šta znači reč Srbin? Više od dva milenijuma, na vrlo širokom prostoru, ovaj pojam ima različita značenja. Najbitnije je, kada je reč o odnosu srpskog prema klasičnim jezicima, grčkom i latinskom, nepostojanje početne „sr“ grupe u fondovima tih jezika. Stoga, kod beleženja imena, naročito toponima, kako primećuje istoričar R. Damjanović, klasični jezici jednostavno nisu pribeležili inicijalni „sr“ tip, niti ostale standardne oblike srpskih reči. Ptolomejev „Atlas“ (II vek), i Pojtingerova „Tabla“ (rimski itinerer iz IV veka), beleže inicijalnu grupu kao: „sar“, „sur“, „sor“, „ser“, „sir“, odnosno, zavisno od toponima, upotrebom svih samoglasnika.

Sa drugom inicijalnom grupom („rg“) je slična situacija - ona je u mnogim osnovama, ali je najkarakterističnija u rečima „rog“ i „grb“. Od roga dolazi reč oružje (orožje), kao i prvobitne vrste alata, izrađene od životinjskih rogova. Iz ove grupe nastaju mnoge reči, vezane za postupke u lovu ili borbi. Na primer, tu je reč ruglo - u prvobitnom obliku, odnosila se na gadne, teške rane - i, ruganje, posprdan odnos prema neprijatelju, kome se Sarmati rugaju (rogaju - pokazuju mu „rogove“), odnosno, ismejavaju ga, u cilju vlastitog hrabrenja. Rukovanje oružjem napravljenim od roga podrazumevalo je grebanje, grabljenje ili, jednostavno, njime se nešto „rgalo“ (komadalo).
Vrlo je moguće da je nosilac tog oruđa ili oružja od roga i dobio ime po njemu, sa pridodatim inicijalom koji podrazumeva samo sečenje (sek!), te je kroz „srg“ postalo „Srb“. „Srb“ bi, dakle, bilo prvobitno sečivo što seče i rga (kida, grebe ili komada).

Nakon lovačke faze, u sledećoj, poljoprivrednoj, ovo oruđe postaje srp kojim se „rbi“ - kosi žito (i danas se koriste izrazi: odrubiti ili porubiti); tokom vremena, od srpa će postati oružje, srpa ili srba. Već smo istakli da i neki evropski jezici baštine, u svom nazivu za sablju, reči srpa ili srba - spravu koja može da odrubljuje, seče.



PRVA PRETPOSTAVKA ........................ !!


Pretpostavku da je etnonim „Srbi“ u vezi sa pojmom oružja prvi je izneo Aleksandar Potebnja (1835-1891), ruski lingvista i profesor univerziteta u Harkovu, poznat kao osnivač „psihološkog pravca“ u ruskoj lingvistici. Ovu hipotezu su prihvatili Gajtler, Hajmlers i Brikner.

Istoričar Niko Županič, nalazeći kod kavkaskih naroda reči „ser“ i „sur“, ističe da se nazivom oružja imenovao onaj koji ga nosi. A, Srbi su, oduvek, bili ratnički narod. Amijan Marcelin, rimski pisac i hroničar iz IV veka, pisao je o sarmatskom plemenu Alana-Serboa kao o eminentno ratničkom. On piše:“Druga novina bilo je usvajanje nove taktike ratovanja i nove vrste oklopa (odnosi se na sukobe Alana sa Rimljanima). Oklop se sastojao od kože ili tkanine na koju su prišivene male bakarne ili gvozdene pločice; konji su bili oklopljeni na isti način. Glavno oružje su bili dugi, zakrivljeni mačevi i duga, teška koplja, nošena o gvozdenoj kuki, pričvršćenoj konju za vrat. Ovako opremljeni konjanici išli su u borbu u gusto zbijenim redovima i nijedan neprijatelj im se nije mogao odupreti.
Ova nova taktika dovela je do reorganizacije svih vojski na Istoku, uključujući hunsku i kinesku. Laki odredi strelaca na konjima bili su zamenjeni oklopljenim konjanicima, koji su kasnije činili glavninu alanske vojske. Čak su i Rimljani bili, na kraju, primorani da neke svoje odrede opreme na isti način“.



DA LI SU SRBI SLOVENI .........................??!!





Srbi su se od ostalih Slovena razlikovali po mnogim osobinama, kako je ostalo zapisano u delu putopisca i istoričara Masudija. Naselja su im bila raštrkana, staništa su, po pravilu, nadzemna, sa ognjištima
Raspoloživi arheološki podaci iz starog veka svedoče da se od Slovena mogu izdvojiti samo Srbi. Malo se koji nalaz ili artefakt može povezati sa drugim Slovenima, na primer grnčarija opšteslovenskih osobina. Srbi nisu bili krvno jedinstven narod, već su upijali pripadnike drugih naroda, ne samo Slovena, kako su to pokazala istraživanja ranih srpskih naselja na Dunavu, gde vrsta kuće, ognjišta ili peći, biva potpuno nepoznata u drugim, slovenskim naseljima. U Srbiji, Dalmaciji i Polablju su razdvojeni slojevi ranije naseljenih srpsko - sarmatskih plemena od kasnije doseljenih Slovena.

Srbi su se od ostalih Slovena razlikovali po mnogim osobinama, kako je ostalo zapisano u delu putopisca i istoričara Masudija. Naselja su im bila raštrkana, staništa su, po pravilu, nadzemna, sa ognjištima. Za spremanje hrane bila je osobena upotreba sača (vršnika), uz crepulju i uobičajene lonce. Grnčarstvo se odlikovalo po ranoj zanatskoj proizvodnji, a ponekad i po specifičnom ukrašavanju.

Privreda Srba se u znatnoj meri oslanjala na stočarstvo, otuda su zborna mesta - igrišta - bila na vrhovima brda i planina. Stočarenje je omogućavalo laku pokretljivost i česte seobe. U pogrebnom obredu primenjivano je podizanje pogrebnih mogila (gromile) i ostavljanje svedočanstva trizne. Pokojnici su spaljivani, a pepeo je prosipan u reke, jezera, ponore ili more.
Zahvaljujući ranom pokrštavanju, u nekim krajevima je primenjivano sahranjivanje uz prigodan hrišćanski obred. Takvi su monaški grobovi iz Tvrdoša, Kamenog, Šipova ili u Pljevi. Trizna je zapažena u ranohrišćanskim grobovima manastira u Tvrdošu, Sv. Nikoli (Toplica) i Petro-Pavlovom manastiru kod Trebinja.



TRAG SEOBE SRBA ...................... !!





Posredno svedočanstvo prisustva Slovena (uopšte) i Srba, određenije, jesu trizništa i široka upotreba sačeva na prostoru cele rimske severne Ilirije. Trizna ukazuje i na srpsko prisustvo u Vizantiji, koje se značajno odrazilo na pogrebne obrede i način spremanja hrane, još u IV veku, što potvrđuje grnčarija iz Tvrdoša i Kamenog. Možda je ime sela Bojke, između Skadra i Bara, kod Vladimira, trag seobe Srba iz Bojkovine, s kraja IV veka, na šta ukazuju i arheološki nalazi iz Ilovice i Svača?

Prateći trag grnčarije, načina građenja utvrđenja i vrste korišćenja staništa, Srbi su se, iz predela oko Beča, u rimskom Noriku i oko ušća Morave, raseljavali prema Labi i delovima rimske Dalmacije, kako to pokazuje i raspored njihovih gromila. Gromile, na prostoru između Drvara, Grmeča i Konjica, te onih iznad Herceg Novog, oko Durmitora, Pljevalja, Bijelog Polja i u dolini Zete, vezuju se za Srbe doseljene sa Karpata. Ostave novca, nađene u dolini Neretve, kod starog grada Narone i na Majsanu, ukazuju na trasu naseljavanja iz Panonije.

Na doseljavanje Srba i Slovena, sa Dunava u Pomorje, ukazuju brojni ulomci grnčarije: to su, najčešće, lonci ukrašeni nizovima višestrukih talasa, uokvireni vodoravnim snopovima, izvedenim češljem. Rađeni su na vitlu i takve ukrase, kako navodi arheolog Đ. Janković, u jugoistočnoj Evropi, u kontinuitetu, primenjuju samo Srbi.



SRPSKI VLADARI SA KAVKAZA ................... !!





Pod imenom Slovena Srbi se pominju u pisanim izvorima iz VII veka, kao i u kasnijim prepisima iz IX i X stoleća. Za Franke, Sloveni su Srbi i njihovi anali beleže da drže veliki deo Dalmacije. Pored Srba, franački izvori navode i Guduščane, Gačane iz Hercegovine, kao dominantno srpsko pleme. Pored ovih, kasnih izvora srednjeg veka, postoje i pisani izvori o Srbima iz Zete, koji upućuju na njih kao stanovnike te oblasti, na prelazu iz starog u srednji vek.

U „LJetopisu popa Dukljanina“ za Srbe je zabeležen naziv Morovlasi, odnosno, Crni Latini,“ Nigri Latini“. To potvrđuju i italijanski izvori, te plan Beograda iz 1683. g, gde je jedina pravoslavna crkva obeležena kao: Chiesa deli Seismattici, Morlachi, Valachi e Greci. Po Albertu Fortisu, Morlaci (Maurovlahi, Morlacchi), sebe nazivaju Vlasima, što znači ugledni, moćni, tj. „kao što Sloven znači slavan“.

K. Jireček kaže da su Morlaci, Murlacchi, stanovnici kopna od Velebita do Bara i navodi da se, pre toga, u Dubrovniku, pominju Morovlasi (Moroulacchi, Moroblachi), koji su živeli u predelima između Huma i Neretve. Isti autor beleži da se Moldavija, u DžIV veku, naziva zemljom Morovlaha. Za Dubrovčane, Morlaci su bili slični Vlasima - slobodni ljudi koji su, povremeno, za njihov račun, ratovali i obavljali razne druge poslove koji su uključivali rizik i opasnost.



C R N I   L A T I N I  ..............................!!



Reč je o srpskim vladarima - arhontima iz oblasti Kavkaza, gde su Srbi jasno izjednačeni sa „ Magra paidia“, što bi moglo značiti „arhont Srba zvanih crna omladina“. Sintagma „crna omladina“ može se shvatiti u značenju prostog naroda, kako se ponekad koristi ovaj izraz, koji se nadovezuje na značenje reči „omladina“, „otroci“ obeležavajući stalež zavistan od vlastele. Po svoj prilici su nazivi Morovlah i sl. prevod sa srpskog, „crni Vlasi“, u smislu „prosti Vlasi“, što je, kasnije, Dukljanin zapisao kao „crni Latini“.





Shodno rečenom, zemlju Morovlaha iz „LJetopisa“ treba tražiti zapadno od Dubrovnika, gde su živeli Srbi, u oblasti Neretve, gde se na celoj teritoriji koristio naziv Maronija (Maronia et Chulnie). Da se Morlaci mogu sasvim određeno izjednačiti sa Srbima, ukoliko pratimo pridev „crni“, vidi se iz podataka iz dela „O ceremonijama“ cara Konstantina, gde se navodi arhont crnih Magra imenom Serbotion, Serban. Indikativno je da B. Ferjančić, u svojim prevodima tekstova Konstantina Porfirogenita (1950. g.), mesta gde se spominju srpski arhonti izbacuje iz rukopisa jer, zaboga, Porfirogenit piše o južnim Slovenima (sic!).




Sačuvana

admin

  • ADMINISTRATOR
  • најстарији члан
  • *
  • Karma: +0/-0
  • Van mreže Van mreže
  • Poruke: 2381
Одг: SARMATI - PRECI SRBA ....!!
« Odgovor #5 poslato: 20-06-2010, 16:56:55 »

(  5  )



POREKLO IMENA SRPSKOG NARODA ....................!!




U starim izvorima se naziv Srba pojavljuje u raznim varijantama: Serbi, Serboi, Servi, Sarbi, Sorbi, Sorabi, Srblji... U srpskim izvorima, ovaj etnonim se nalazi u Letopisu popa Dukljanina i Lavrentijevom prepisu Nestora, prvi put u DžI veku
Naziv Srbin javlja se kod Ptolomeja, u III veku, kao ime jednog istočnoalanskog naroda (ovo je potrebno uočiti, jer su današnji Srbi iz Srbije njihovi direktni preci), koji je prebivao u stepama donjeg Povoložja, sve dok ga u IV veku nisu pokorili Huni. U srednjem veku, zemlja zvana Belosrbija (ili Bela Srbija), pružala se, preko Saksonije i Tiringije, do Salea, to jest, u okviru teritorije nekadašnjeg hunskog carstva. Može se pretpostaviti da se odred hunske vojske, koji je stekao vlast u toj oblasti, sastojao uglavnom od istočnih Alana-Serboa.

Posle Atiline smrti, 453. g, oni su stekli nezavisnost i sami vladali prostranom zemljom. Germanska plemena, zapadno od Salea, zbacila su srpski jaram, ali alanski Serboi su sačuvali vlast nad Slovenima istočno od te reke. Vremenom, alanski Srbi su se stopili sa pokorenim slovenskim stanovništvom, te je ime Srba (kao i ime Belih Srba) sada jedini trag njihovog boravka u toj oblasti. Do sličnog razvoja došlo je i u balkanskoj Srbiji, gde se nalazio jedan drugi ogranak alanskih Srba.



POMINJU SE  U  NAJDREVNIJIM VREMENIMA .....................!!





Mnoge su pretpostavke o poreklu i značenju srpskog imena. Neki dokazuju da znači srodnik, drugi „surabotnik“, drug u radu, raboti. Treći, pak, tvrde da je nastalo od lezgijske reči ser - čovek; neki je dovode u vezu sa reči „sebar“, gde kažu da je u pitanju metateza reči Serb. Prvi, dakle, srpsko ime pronalaze u najdrevnijoj starini; drugi, tvrdeći da je nastalo iz reči „ser“ - čovek i „serbi“ - ljudi, zaključuju da nam ime u stvari označava množinu za imenicu čovek, tj. ljudi ili narod.

Kao i uvek, prilikom predaje nekog naziva raznim jezicima, u starim izvorima se naziv Srba pojavljuje u raznim varijantama: Serbi, Serboi, Servi, Sarbi, Sorbi, Sorabi, Srblji... U srpskim izvorima, ovaj etnonim se nalazi u Letopisu popa Dukljanina i Lavrentijevom prepisu Nestora, prvi put u DžI veku.

Današnji kavkaski Anti, koji govore lezgijski, ostatak su onih Anta koji su bili u dugoj vezi i simbiozi sa istočnim Slovenima, pa doista može biti da je jedno antsko pleme, imenom srpsko, neka slovenska plemena organizovalo u državice, a zatim, utopivši se u njih, ostavilo im ime, kao što je bilo i u slučaju kad su germanski Franci Francuzima ostavili ime, a normanski Rusi i mongolski Bugari - Slovenima.

Kad već razmišljamo, pomenimo i da su, možda, srpska plemena se razdvojila na severu, pa ih je bilo i na Labi i na Visli, te su ona na Labi ostala na severu, a ona sa Visle otišla na jug, kako navodi i Porfirogenit.

Razume se da su sva ova nagađanja o imenu Srba tek samo zanimljive hipoteze; u staro vreme, u srpskom jeziku, nije bilo reči Srbija. Tako su Srbe zvali stranci: Servija, Surbija, Serbija, pa nam je od njih došao taj oblik, sa latinskim i grčkim nastavkom „ija“. Srbi su, najpre, svoju otadžbinu nazivali Srbje, pa, nešto docnije, Srblje



IME SRBI - NESLOVENSKOG POREKLA ..................... ?!



Potvrda ovoga može da se nađe u tome što slovenski plemenski nazivi ukazuju na oblast u kojoj je pleme živelo, ili na pripadnost nekome ili nečemu. Stari Sloveni nisu praktikovali plemenske nazive na: „bi“, „arbi“ ili „orbi“
U Dušanovom zakoniku se kaže: „Sabora Serbrova da ne bude. Tko li se obrjaščet u saboru Serbrovu da mu se uši obrježut i da mu se osmudit obraz“, iz čega se vidi da se imenica „Serbar“, „Serbrov“, odnosi i označava narod Srba. Ruska reč „sebro“ znači porodicu, rod, narod. To je dugo vremena bila zbirna imenica i označavala je Srpstvo, Srbe ukupno, a kada se razvilo ratarstvo i dotadašnji lovci i stočari se „privezali“ za zemlju, počeo se upotrebljavati i naziv srpska zemlja, zemlja Srba-Srbija, slično kao Bugarska, Leška (Poljska), Češka (zemlja), itd. Tako, u nazivu oblasti Semberije, se označava zemlja Srba, Serberija.

Srpski stari vladari nazivali su se: kralj Srbljem, gospodin Srbljem i slično, tj. vladar Srblju, srpstvu, a tek se kasnije, od pojma zbirne imenice, preneo naziv na pojam plurala, pa je „kralj Srbljem“ značilo srpski kralj, a „Srblje“, množina - Srblji ili Srbi.



TRANSPARENTNOST PLEMENSKIH NAZIVA .................. !!


U staroslovenskim nazivima jasno se vide dva dela: osnova i odgovarajući slovenski formant. Uz neke izuzetke, slovenski plemenski nazivi su i danas etimološki transparentni. Na primer, Poljani su narod koji živi u polju (Poljaci), a Derevljani (Drvljani), oni koji obitavaju u šumi. Nakon svega, opravdano je dopustiti neslovensko poreklo reči Srbi. Ovaj naziv je izronio iz vira Velike seobe naroda, a njegovom širenju su doprineli okolni narodi: Balti, Germani i Tračani.

Aleksej Sobljovski (1856-1929), dopisni član SANU i profesor na univerzitetima u Kijevu i Peterburgu, smatrao je najstarijom formom etnonima Srbin - Srbalj (Srblji), jer može da se nađe na velikom prostoru, od Velike Nemačke (Germania Magna), preko Bavarske i Češke, bazena reke Sale (Zaale), u Galiciji, Voliniji, pa čak i blizu Mikene u Grčkoj, do Azije... Najčešća tumačenja etnonima Srbin (bila ona Nestorova, Porfirogenitova, Dukljaninova ili Soboljovskog), polaze od fonetske sličnosti i upoređivanja reči, ne vodeći računa o istorijskim, geografskim ili socijalnim činjenicama. Sa brzim razvojem paleo i komparativne lingvistike, započela su, u DžIDž veku, temeljna istraživanja. Jedno je već sada sigurno-poreklo srpskog etnonima nije slovensko. Potvrda ovoga može da se nađe u tome što slovenski plemenski nazivi, po pravilu, ukazuju na oblast u kojoj je pleme živelo, ili na pripadnost nekome ili nečemu (totemizam).
Nazivi slovenskih plemena (Budini, Neuri, Bužani, Poljani, Visijani, Sagudati, Dulini, Severi...), po pravilu se grade uz pomoć formanta: ni (i), ti, ri. Što se tiče naziva Srbi, on se očigledno ne uklapa u ovaj etnonimički tip; stari Sloveni nisu praktikovali plemenske nazive na: „bi“, „arbi“ ili „orbi“. Recimo i ovo: iako se, odskora, prema staroslovenskom izgovoru, govorilo Serbin i Serbija, L. Niederle, češki istoričar i lingvista, ukazuje da, baš u staroslovenskom jeziku, ovaj naziv možemo da nađemo bez vokala „e“, odnosno, kao: Srbin, Srblji.






DA LI SU SRBI DOBILI IME PO KARPATIMA .....................?!


„Karpatska hipoteza“ je, na prvi pogled, ubedljiva: Beli Srbi su živeli na Karpatima, a stari Sloveni su se, prema svedočenju Nestora i Lavrentija, nazivali po mestu svog geografskog položaja, koji je označavao njihovo poreklo
Više naučnika je zastupalo mišljenje da etnonim Srbi dolazi od naziva Karpata, označavajući njegove žitelje. Pri tome, naziv je različito tumačen. V. Rudeljev je ponudio sledeću hipotezu - pre nego što su Sloveni nazvani Venedima, zvali su se Karboni - od imena Karpata. Za pleme sa ovim nazivom zna Ptolomej, još u II veku; Karboni su, kasnije, prozvani Karpima, Karpidima ili Krpjanima.

Ovaj ruski naučnik smatra da je iz korena reči „karb“ nastao naziv Sarb (Serb) koji se, kasnije, promenio u Sorb. Savremene Lužičke Srbe Nemci i danas zovu „Sorben“. Tezu o srodnosti naziva Karboni i Sarboni (Sarbi) podržava i O. Strižak, koji današnje Srbe, preko Karpida (Karbona), dovodi u vezu sa skitskim Kalipidima, o kojima beleži vesti još istoričar Herodot u V veku pre n. e. Ovaj ruski istoričar misli da su Kalipidi, u stvari, Karpidi. Inače, Kalipidi su živeli u donjem toku reke Dnjestar, blizu Crnog mora, i nisu imali veze sa Karpatima i Karbonima. Uostalom, samo ime Kalipida nije skitsko, već grčko.

No, „sreću kvari“ činjenica da ime Srba nije slovensko, sa čime se slaže i Vatroslav Jagić (1838-1923), profesor univerziteta u Berlinu, Peterburgu i Beču, najpoznatiji slavista koji je mnogo pisao o ruskom i srpskom jeziku, te, najposle, o književnosti Srba i Rusa. Pridružio mu se i poljski slavista Aleksandar Brikner (1856-1939), njegov naslednik na Berlinskom univerzitetu, koji piše da, kada bi velika etnička grupa, kao što su to bili Beli Srbi, dobila naziv po Karpatima, onda bi i sam naziv ovog planinskog venca bio raširen u okolnoj, pre svega istočnoslovenskoj sredini, pa bi tako dospeo i u istorijske spise.

Poreklo etnonima Karpata, više istraživača traži i zagovara u iranskim, odnosno, skitsko-sarmatsko-alanskim (srpskim) jezičkim okvirima. Epoha Sarmata u Ukrajini, traje više od 600 godina, od II veka pre n. e, do IV veka i u istoriji, ne samo ovoga kraja, ostavlja dubok trag. Kao što smo već rekli, naziv Sarmatije se odnosio na prostor od Urala do Visle; od Sene, Labe i Dunava, sve do Crnog i Baltičkog mora. Ukrajinu su i u DžVII veku još uvek, tradicionalno, nazivali Sarmatijom, a velmoža J. Hmeljnicki je, sve do 1685. g, nosio ponosno titulu sarmatskog kneza. Smatra se da su upravo Sarmati dali nazive za reke Dnjepar i Dnjestar, (Danopris i Danastris). U Prikarpatju se Sarmati pojavljuju u I veku, a veća alanska grupa plemena je tada živela na teritoriji današnje Rumunije, vršeći pritisak na granice Rimskog carstva.




« Poslednja izmena: 20-06-2010, 17:45:59 od strane admin »
Sačuvana

admin

  • ADMINISTRATOR
  • најстарији члан
  • *
  • Karma: +0/-0
  • Van mreže Van mreže
  • Poruke: 2381
Одг: SARMATI - PRECI SRBA ....!!
« Odgovor #4 poslato: 08-05-2010, 16:48:12 »


( 4 )






  UKRAJINSKE STEPE POD VLASCU SRBA ..................... !!


Osvajanje stepe i zauzimanje skoro potpuno srbizovanog (sarmatizovanog) Bosforskog kraljevstva imalo je dubokog uticaja na kulturu Ostrogota i dovelo je do usvajanja mnogih sarmatskih elemenata
Prvi pokušaji Alana - Serboa da se prošire bili su usmereni na rimsku prednju Aziju. Oba napada bila su odbijena. Nakon Partije (123. g. n. e.), napadnuta je i Medija, deset godina kasnije. Napadi su izvršeni posle uspešnog prolaska kroz Derbentski prolaz. Istoričar Josif ostavio nam opis Alana u borbi: „Oni su došli u velikom broju, iznenada se sručili na Međane i opljačkali njihovu zemlju bez otpora. Međanski kralj Pekor je pobegao i sve im prepustio. Svoju ženu i naložnice spasao je tako što im je za njih platio otkup od sto talanata“.

Alani su, zatim, ušli u Jermeniju, gde im se suprotstavio kralj Tiridat. U borbi je jedan Alan lasom uhvatio kralja, koji nije uspeo mačem da preseče uže, tako da ga je on privukao sebi i ubio. Serboi su posle toga opustošili zemlju, a veliki broj ljudi i mnogo drugog plena, iz oba kraljevstva, poterali su sa sobom u svoju zemlju. Ukrajinske stepe, istočno od Dnjepra, takođe su pale pod vlast Srba. Ali, pre nego što su mogli doći do Dakije i pojačati već postojeći pritisak na rimske granice, oni su morali da se suoče sa jednim novim neprijateljem sa severa - Gotima.





PUT DNJEPRA DO BALTIČKOG MORA .............. !!


Početkom III veka n. e. pojavila se nova opasnost - sa Baltika, prema Crnom moru, probijali su se Goti. Godine 332, oni su zauzeli „srbizovano“ Bosforsko kraljevstvo; kasnije su se i oni priključili pohodu na Rim. Stručnjaci se ne slažu potpuno u pogledu vremena kada su Goti stigli u oblast Crnog mora. Razdoblje oko 230. g. n. e. čini se najverovatnijim, a po jednoj pretpostavci, koju potvrđuju arheološki nalazi, oni su, iz svoje ranije postojbine, na obali Baltičkog mora, došli krećući se duž Dnjepra.

Oko 250. g. n. e gotska plemena su zauzela Olbiju, grad pod rimskom zaštitom, na ušću južnog Buga. Bosforsko kraljevstvo, još uvek pod nominalnom zaštitom Rima, bilo je pokoreno; 332. g. prestalo je kovanje bosforskog novca. Poslednji bosforski kralj bio je Reskupor IV, koji je umro 362. g. Obično se smatra da se istočni ogranak Gota, ili Ostrogotsko carstvo, nalazilo na Donu. Arheološki podaci pokazuju da se ono pružalo samo do Dnjepra, ili do stepa nešto istočnije od te reke, a da je, severno od Azovskog mora, Gotima pripadao samo srazmerno uzak pojas.

Osvajanje stepe i zauzimanje skoro potpuno srbizovanog (sarmatizovanog) Bosforskog kraljevstva imalo je dubokog uticaja na kulturu Ostrogota i dovelo je do usvajanja mnogih sarmatskih elemenata. Bosforske radionice počele su snabdevati mnoge kupce, prilagođavajući stare sarmatsko-bosforske oblike nakita ukusu svojih novih gospodara, dodajući neke nove elemente koje su doneli došljaci. Nova gotska umetnost, koja se tako razvila, kasnije se proširila po celoj zapadnoj i srednjoj Evropi, gde su je doneli i negovali Goti i drugi narodi, uključujući i Srbe, koji su se povlačili pred Hunima.







VISOKI I LEPI , SVETLE KOSE ............... !!



Za Alane Marcelin veli da robove nisu imali, jer su svi plemenitog roda. Alani su morali činiti vladajuću klasu, pošto su pisci tog vremena ovu zemlju pominjali isključivo kao Alaniju ili Belosrbiju
U vreme gotskih najezdi, najzapadniji ogranak Alana-Serboa živeo je u severnoj polovini Besarabije i u susednom delu Moldavije, na drugoj strani reke Prut (Alanska reka). U ovoj oblasti, stanovništvo je uglavnom bilo slovensko, ali Alani su morali činiti vladajuću klasu, pošto su pisci tog vremena ovu zemlju pominjali isključivo kao Alaniju ili Belosrbiju, a Prut, kako rekosmo, nazivaju Alanskom rekom (Alanus fluvius).

Ova grupa Alana može se skoro sigurno poistovetiti sa Antima, narodom koji je, kako je zapisano, živeo u toj oblasti u IV veku n. e. Amijan Marcelin, pisac iz IV veka n. e, ostavio je jedan zanimljiv opis Alana, koji je skoro istovetan sa Herodotovim prikazom Sauromata, napisanim osam stotina godina ranije. Način života i navike stepskih nomada nisu se, izgleda, stolećima menjale.

Amijan Marcelin kaže:“Alani piju velike količine mleka. Koliba nemaju, već borave u kolima, s krovovima od kore. Oni putuju preko velikih prostranstava i na mestima bogatim travom postavljaju svoja kola u krug i tu ostaju dok ima hrane za stoku, a zatim se opet sele.






BRONZANA OGLEDALA  ................. !!



Alanski grobovi u Besarabiji i Moldaviji sadrže tipične sarmatske priloge: bronzane prstenove i drugi lični nakit, ogrlice sa perlama od stakla ili karneola, poneki gvozdeni mač, a u jednom slučaju i jedan stakleni pehar, rimske izrade. Od naročitog su značaja bronzana ogledala i jedna kamena ploča, sa ugraviranim znacima“tamga“, koja pokazuje da se ranija postojbina tih Sarmata nalazila u susedstvu Bosforskog kraljevstva.

Kola su njihova stalna boravišta; u njima oni žive i u njima se njihova deca rađaju i rastu. Gde dođu, oni to mesto smatraju svojim domom. Muškarci se od najranijeg detinjstva navikavaju na jahanje, a pešačenje smatraju nedostojnim“.

„Skoro svi Alani“, nastavlja dalje Marcelin, „visoki su i lepi, a kosa im je obično svetla; od njihovog strašnog pogleda čoveka podilazi jeza. Oni su vešti i okretni u rukovanju oružjem. Po načinu života i običajima, oni su manje divlji od Huna.“ (Zanimljivo je da su Goti i Danci verovali da su Huni bili Srbi, kao što se kaže u sagi Hervrar:“Pod imenom Huna, naši su stari smatrali Srbe i baltičke Slovene, a tu su od iskona živeli samo kao Srbi, ponekad Saksonci, koje docnije nazivahu Vindima ili Vendima“. Ili, na drugom mestu:“U leto je kralj Hajdrek (Heidrekr) otišao u rat i došao sa vojskom svojom u zemlju srpsku - hunsku, kojom vladaše kralj Hlum (ili Hum) i u kog beše kći Slava“.) Uživaju u opasnostima i ratovanjima. Čoveka koji pogine u borbi smatraju srećnim, dok one koji ostare i umru prirodnom smrću napadaju i prekorevaju kao slabiće i kukavice. Oni se ponose ako ubiju bilo koga i kao slavni plen otkidaju glave protivnika, deru kožu s njih i vešaju ih, kao ukras, na svoje konje“.

„Kao svoje božanstvo rata“, ističe istoričar Marcelin, „oni su obožavali goli mač (srpa) poboden u zemlju. Oni predskazuju budućnost na zanimljiv način. U određeno vreme, skupljaju potpuno prave vrbove grančice i razmeštaju ih, pevajući neke bajalice i, tako tačno pogađaju šta će se desiti“. Ovaj tip proricanja zadržao se u Srbiji sve donedavno i iz njega je nastao praznik „vrbice“, a očuvan je u elementima pevanja, igranja i kićenja vrbovim prućem. Za Alane Marcelin veli da robove nisu imali, jer su svi plemenitog roda.






PUSTOSENJE RIMSKE TERITORIJE NA BALKANU .....................!!


Godine 378, alanska konjica odigrala je odlučujuću ulogu u čuvenoj bici kod Hadrijanopolja, u kojoj je rimska vojska bila naterana u bekstvo, a car Valens ubijen. Dve godine kasnije, Alani su, zajedno sa Ostrogotima i hunskim odredima, krenuli na sever, ušli u Panoniju i tu se naselili
Sudbina Alana, koji su se pred Hunima povukli na zapad, složena je i često patetična, kako kaže T. Sulimirski. Istorija jedne alanske grupe može se pratiti u pojedinostima. Taj brojni odred prešao je Dunav 337. g. Zajedno sa jednom grupom Huna, on se pridružio Vizigotima i Ostrogotima, da bi opustošio rimsku teritoriju na Balkanu.
Godine 378, alanska konjica odigrala je odlučujuću ulogu u čuvenoj bici kod Hadrijanopolja, u kojoj je rimska vojska bila naterana u bekstvo, a car Valens ubijen. Dve godine kasnije, Alani su, zajedno sa Ostrogotima i hunskim odredima, krenuli na sever, ušli u Panoniju i tu se naselili. Dvadeset godina kasnije, oni su se priključili Vandalima i prešli u Norik, provinciju s kojom su se graničili na severozapadu, gde su im se suprotstavili Rimljani pod Stilihom. On im je dao neka područja, pod uslovom da služe u rimskoj vojsci. Tako su oni, od 402. do 405. g, uzeli učešća u zajedničkoj borbi protiv Vizigota.





SA SAVEZNICIMA U ŠPANIJU  ................... !!



Zavojevači su krenuli preko Majnca i Treva (Remsa, Turnea, Arasa, Amijena), prema Parizu, Orleanu, Turu, Bordou i Tuluzu. Ovde nije bilo rimske vojske koja bi im se suprotstavila. Pošto su dve godine ugnjetavali Galiju, Alani su sa svojim saveznicima prešli u Španiju, opustošili celo poluostrvo i najzad se zaustavili u Luzitaniji, današnjoj Portugaliji.

Ali, 406. g, Alani su, zajedno sa Vandalima i Svebima, krenuli u pohod na Galiju. Pod svojim kraljem Respondijalom, oni su prešli Rajnu blizu Majnca i pobedili ratoborne Franke, koji su im se suprotstavili. Onda je jedan deo Alana, pod kraljem Gaoranom (Goranom, ne treba ga mešati sa istoimenim kraljem Roksolana), prešao u službu Rima, a glavnina je, pod Respondijalom, krenula sa dva teutonska naroda u pohod na Francusku, razarajući i pustošeći sve što bi joj se našlo na putu.

Godine 418, Alane su potukli Vizigoti koji su, u ime rimskih imperatora, proterivali „varvare“. Alanski kralj Adakije bio je ubijen, a ostatak grupe pobegao je u Galiciju, gde se priključio Vandalima. Vandalski kralj Gunderih usvojio je naziv „Redž Alanorum et Vandalorum“ (kralj Vandala i Alana), koji su njegovi naslednici zadržali sve do propasti vandalskog kraljevstva u Africi, 533. g.

Tako se završila istorija ovog ogranka Alana koji su, za četrdeset godina, od kada su napustili svoju stepsku postojbinu, prešli preko celog jednog kontinenta. Ali, čak ni to nije bio kraj njihovih lutanja. Postepeno, stapajući se sa starosedeocima, ujedinjeni Vandali i Alani, napustili su Galiciju i prešli u južnu Španiju 422. g, a odatle u Afriku 429. g. To nisu bili jedini Alani koji su stigli do Francuske.

Grupa pod kraljem Goranom, bila je, u razna vremena, u savezu sa Vizigotima i Rimljanima. To su najverovatnije bili Alani koji se, 416. g, pominju u Narboni, kasnije i u Orleanu. Oni, izgleda, nisu Hunima pružili otpor 451. g, ali su ih, 475. g, pokorili Vizigoti. Drugi alanski kraljevi (Beog, osnivač Beograda, „redž Alanorum“ 464. g. i Eohar, „ferocissimus Alanorum redž“ - siloviti kralj Alana, 440. g.), pominju se kao učesnici u opštim borbama na početku mračnog doba.




Sačuvana

admin

  • ADMINISTRATOR
  • најстарији члан
  • *
  • Karma: +0/-0
  • Van mreže Van mreže
  • Poruke: 2381
Одг: SARMATI - PRECI SRBA ....!!
« Odgovor #3 poslato: 14-02-2010, 06:31:35 »


(  3  )





VOJSKA OD 1.000.000 STRELACA .............. !!


Najpoznatiji Sarmati, iz srednjeg perioda, su oni koji su prešli preko Dnjepra i počeli da „pritiskaju“granice Rima. Aorsi, koji su živeli uglavnom istočno od Volge, bili su najudaljeniji. Posle poraza Masageta, oni su ojačali i postali moćno pleme. NJih pominju kineski letopisci iz 130.g. pre n.e, gde kažu da su imali vojsku od sto hiljada strelaca.

Koplja i džiliti javljaju se samo izuzetno. Do kraja ovog perioda ( I vek), istočni Srbi nisu više bili teško naoružani konjanici; najčešće oružje bilo je jedan nov, bolji luk, namenjen borbi protiv konjice koja je, ranije, bila nepobediva. Novi luk bio je ojačan umecima od kostiju, iz njega su se izbacivale teške strele sa troperim šiljkom. To je bio pronalazak koji je Srbima omogućio nadmoć nad njihovim protivnicima. Ovo oružje, tokom zajedničkog pohoda, preko Dunava na Balkan, preuzeće i usavršiti Huni.

Grčki geograf Strabon ( I vek ), kaže da je preko njihove teritorije išao važan trgovački put i da su bili dovoljno bogati da nose zlatan nakit. Jedan ogranak Aorsa (begunci iz glavne grupe), naselio se zapadno od Volge, oko donjeg toka Dona. Na tom području, kod Novočerkaska, otkopan je, 1864.g, najraskošniji od svih srpskih grobova iz srednjeg perioda. Bio je to grob neke žene, verovatno plemenske poglavarke ili kraljice. U njemu je nađeno oko sto trideset zlatnih predmeta, većinom dekorisanih životinjskim motivima i ukrašenih dragim kamenjem - tirkizom, ametistom i koralom. Među njima, bilo je i bogato dekorisanih dijadema, grivni, bočica za mirise, kutija i posuda. Jedna posuda imala je dršku u obliku jelena, istog tipa kao krčazi iz običnih srpskih grobova. Osim toga, bilo je na stotine ukrasnih pločica prišivenih na odeću.


POTOMCI KRALJICE ROKSANDE  ............... !!


Jazigama za petama išli su Roksolani. To je bilo sledeće veliko pleme Srba koje je došlo na zapad, prešavši Dunav sredinom II veka p. n. e.
Kada su se srpska plemena Sarmata, u I veku naše ere, sručila na granice Rimskog carstva, ona su već bila razbijena na grupacije sa posebnim imenima i rimski istoričari ih, obično, pod tim imenima i pominju. Najčuvenija su plemena Jaziga, Roksolana i Alana. NJihovi međusobni odnosi i sukobi sa Rimom sada su prilično poznati, ali pre nego što podrobnije razmotrimo njihovu istoriju, bilo bi korisno da u glavnim crtama prikažemo velika migraciona kretanja u istočnoj Evropi, u celini. Sarmatska istorija je povest o nizu talasa koji su se kretali od istoka na zapad, potiskivali i bivali potiskivani, sve dok ne bi udarili o granice Rima i tu se razbijali na još složenije valove i unakrsne struje.
Prvi talas - srpsku prethodnicu - činile su Jazige. U II veku pre n. e, oni su živeli severozapadno od Azovskog mora, između reka Dnjepra i Dona. Iza njih, na istoku, bili su Roksolani, a ispred njih, jedan nesrpski narod, Bastarni. Poreklo njihovog imena u vezi je sa govorom (jazik - jezik - Jazige) i neverovatnom hrabrošću.

Veza između Jaziga i jaja je metaforična - i danas se, u Srbiji, za nekoga ko je izuzetno smeon, kaže da „ima jaja“. Najstarija istorija Jaziga nije nam poznata. Istraživač T. Sulimirski kaže da su oni bili isto što i „kraljevski Sarmati“. Početkom nove ere, Strabon, a zatim i Tacit, pominju ih kao narod koji, živeći između Dnjepra i Dnjestra, vlada jednim keltskim narodom, zvanim Bastarni. O Bastarnima, Tacit kaže:“Usled čestih brakova između njihovih uglednih porodica i porodica Sauromata, oni su prihvatili neke običaje te zemlje“. U pontskoj oblasti nisu nađeni nikakvi arheološki ostaci Jaziga, iako su oni, u oblasti blizu Azovskog mora, živeli bar dva veka, u stepema zapadno od Dnjepra.

Pritisak Roksolana odbacio je Jazige preko Dnjepra i Dnjestra, početkom prvog veka nove ere, sve do delte Dunava i rimske granice. Prva borba između Sarmata i Rimljana, o kojoj imamo pomena u istorijskim vestima, vođena je 78. g. pre n. e. Do 20. g. n. e, Jazige su prešle Karapate i naselile se u mađarskoj ravnici. Ovde se ratovanje sa Rimom nastavilo u naredna četiri veka. Jazige su ratovale i uz Rim, kao saveznici. Sa njima su bili udruženi u borbama sa, kasnije pridošlim, Srbima. U ovo vreme, Jazige će se naseliti i u centralnoj Bosni, gde su osnovali, već pomenuti, izuzetno dobro utvrđeni grad Jajce. Zatim, oni nestaju sa pozornice istorije, potisnuti u zaborav silama suviše snažnim da bi im se mogli odupreti.

Jazigama za petama išli su Roksolani. To je bilo sledeće veliko pleme Srba koje je došlo na zapad, prešavši Dunav sredinom II veka pre n. e. Oni su najpre opustošili zemlju, a zatim su se naselili severno od Jaziga, u stepama između Dona i Dnjepra. Roksolani su delimično pokorili „kraljevske Sarmate“, mestimično ih potisnuvši zapadno od Dnjepra.


VELIKA SEOBA SRBA  ................. !!


Otišli su u područje između Dnjepra i delte Dunava i tu se nastanili, potisnuvši Jazige, koji su tamo živeli pre njih. Najveći deo krenuo je dalje na jug i, do 62. g. n. e, stigao u ravnicu južne Rumunije
Roksolani su bili srpsko pleme Alana, nazvano po Rosi ili Roksandi, „amazonskoj“ kraljici od koje su, kako Strabon beleži, vodili poreklo.
Oko 110. godine p. n. e, oni su se uključili u političke borbe u crnomorskoj oblasti; najpre su se pridružili Skitima, u njihovoj borbi protiv bosforskog saveza, a zatim, pošto ih je potukao pontski vladar Diofant, pomogli su pontskoj vojsci da osvoji Bosforsko kraljevstvo. NJihov poraz u prvom ratu opisao je Strabon. Imali su vojsku od pedeset hiljada ljudi i uživali su glas dobrih boraca, ali su bili lako naoružani i nisu se mogli odupreti teško naoružanoj falangi.

NJihovi kalpaci i oklopi bili su od sirove kože, a od oružja su imali štitove od upletenog pruća, koplja, lukove i mačeve. Do sredine I veka n. e, Roksolani su bili zahvaćeni jednom mnogo većom seobom plemena i prešli su u oblast zapadno od Dnjepra. Odavde su neki otišli u područje između Dnjepra i delte Dunava i tu se nastanili, potisnuvši Jazige, koji su tamo živeli pre njih. Najveći deo krenuo je dalje na jug i, do 62. g. n. e, stigao u ravnicu južne Rumunije.


RATNICI A NE RAZBOJNICI  ..............!!


U rat su išli samo radi danka koji im pripada. Oni svoju zemlju daju svakome ko želi da je obrađuje (najčešće su to bili Sloveni) i zadovoljni su ako im se za to plaća skromna nadoknada. Ali, ako zakupci ne plate danak, oni polaze u rat na njih. NJihovi konji, slično skitskim, bili su izvanredno brzi i plahoviti, pa su ih zato kastrirali. Oni su se bavili lovom; u močvarama su lovili jelene i divlje veprove, a u stepama divlje magarce i srne.

Knjigu Stari srpski vek možete naručiti od izdavača na tel: 065-839-6202/011-2665-411 po ceni od 660 dinara

Kod Strabona nalazimo jedan opis Roksolana iz tog vremena (17-23. g. n. e.), u kojem ih naziva „ljudima koji stanuju u kolima“. NJihovi šatori od puste bili su pričvršćeni za kola u kojima su, poput većine Sarmata, provodili ceo život. Oko šatora su bila krda stoke, od koje su dobijali mleko, sir i meso. Išli su za stadima seleći se, s vremena na vreme, na nova mesta gde ima trave. Strabon piše:“Oni su ratnici, a ne razbojnici“.

Po njihovim grobnim prilozima znamo da su koristili gvozdene mačeve, strele sa malim metalnim šiljkom i tobolce od brezove kore, što predstavlja oružje lakih strelaca na konjima. Stari zapisi nam kažu da su se, u borbama, ponekad, koristili i lasom.

U svom polaznom položaju (I vek pre n. e.), Roksolani su živeli istočno od Dona. NJihova kretanja slede kretanja Jaziga - preko Dnjepra (početkom I veka n. e.), sve do sukoba sa Rimom (62. g. n. e.). Posle tih velikih preokreta, nastupio je predah, mesta Jaziga i Roksolana, u severnim stepama, popunili su Aorsi i kubanski Sirijaci, koji su bili na visokom civilizacijskom stepenu i nisu odmah krenuli za svojim sunarodnicima na zapad. Strujanje, međutim, nije prestalo. U I veku naše ere, njih je pokorilo jedno novo pleme iz oblasti istočno od Dona - Alani.


IMA IH SVUDA .... OD - VOLGE - DO - ŠPANIJE ........ !!


Alane prvi put pominje Josif Flavije, oko 37-101. g, u Jevrejskim ratovima, kao skitsko pleme naseljeno oko Tanaisa (Don) i jezera Meotis. Ono je, oko 73. g, opljačkalo Jermeniju i Mediju. Alane, istočno od Urala, pominju kineski izvori. Istorija mlađe dinastije Han (Hon Han Shu, 25-220. g):“ Kraljevstvo Jentsai (Široka stepa), promenilo je naziv u kraljevstvo Alan-liao. Glavni grad im je Di. Zavisni su od Kangju. Način života i odeća su im isti kao u Kangju“. Kineski izvori nativaju Alane „Jentsai“ ili „Antsai“, što se poistovećuje sa kasnijim „Anti“.
Amijan (330-395), pominje Alane u delu Rerum gestarum. On ih najprije nalazi oko Azovskog jezera gde zapaža:“... mnoštvo naroda različitih po jeziku i običajima. Iza ovih su drugi narodi, koji su nam nepoznati, jer žive još dalje, u dubini kontinenta“. Alani su i na levoj obali Euksina, prema tračkom Bosforu: „tamo, gde se završavaju Rifejske gore, žive miroljubivi Aruimfeji. Tu zemlju zapljuskuju reke Hronij i Visla (Chronius et Vistula). NJihovi susedi su Alani i Sargeti, kao i mnogi nepoznati narodi, čija imena i običaje ne poznajemo“. Iza Dnjestra Amijan pominje tzv. evropske Alane, Kostoboke i mnogobrojna plemena Skita, čija se oblast prostire do zemalja čije granice on ne poznaje. Većinom, Alani su nomadi, a samo mali broj se bavi zemljoradnjom.

Ovaj istoričar govori i o poreklu Alana. Po njemu, oni su drevni Masageti, čije ime potiče od planina oko kojih su živeli; pokorili su okolna, razna plemena i nametnuvši im svoje ime, asimirali su ih. Među njima su: Nervi, Akviloni, Vidini, Geloni i Agatirsi. Alani obitavaju u dva dela sveta (Evropa i Azija), život im je sličan hunskom ali „nisu toliko surovi“. Amijan beleži ratove Huna i Alana, te potonje saveze.

Noviji istraživači razilaze se sa Amijanom, kad se govori o poreklu Alana. Tri teze su i dalje u „igri“: da su Alani istočni Skiti, da su „nastali“ od Sauromata, tj. da je u pitanju sarmatsko pleme (kao što su to i Aorsi, Sirbijaci-Sirijaci ili Roksolani) i da su pristigli iz centralne Azije, pri čemu se kao njihovi direktni preci uzimaju Masageti i Južni Tohari. Naš stav je ovde jasan - u pitanju je sarmatsko pleme čija se kultura, što potvrđuju svi dosadašnji arheološki nalazi, vezuje za srednjosarmatsku kulturu na prostoru od Volge do Dnjepra.
Današnji direktni potomci Alana su Srbi iz Srbije i Lužički Srbi iz Nemačke. Do sredine I veka n. e. Alani (koji su sebe zvali Serboima), stekli su vodeći položaj među istočnim sauromatskim plemenima. Godine 68, oni su se nalazili, kako se iz jednog zapisa vidi, u blizini Azovskog mora a, do početka II veka, zagospodarili su celom teritorijom, koju su ranije držali Aorsi i Sirijaci. Jedan deo Aorsa preselio se na zapad; ostali su prihvatili vlast Alana i, stopivši se sa njima, postali su Serboi.


*** sledi nastavak ***



Sačuvana

admin

  • ADMINISTRATOR
  • најстарији члан
  • *
  • Karma: +0/-0
  • Van mreže Van mreže
  • Poruke: 2381
Одг: SARMATI - PRECI SRBA ....!!
« Odgovor #2 poslato: 14-02-2010, 06:19:28 »


(  2  )





KRALJEVSTVO NA BOSFORU ............ !!


Sibir svoje ime duguje Serboima-Sirbima; srpsko ime Sibin odnosi se na stanovnika Sibira - Sibirna, Srbina. Ovde je, sudeći po raznolikosti grobova, postojala zajednica podeljena na društvene slojeve i klasne grupe. Grobni prilozi su većinom iranskog, srednjeazijskog ili orijentalnog porekla; u zapadnom delu ovog područja, nađeni su i grčki importi (keramika, fibule). Žene su često sahranjivane s oružjem, što neki autori (Tomson, Vernadski, Grakov), smatraju ostatkom „amazonske tradicije“.

U bogato opremljenim grobovima, često je pronalaženo celo telo ovce ili konja, ali uvek bez glave. Do 338.g. pre n.e, Srbi su prešli preko Dona. Ovo je poznato iz grčkih istorijskih zapisa i arheoloških nalaza. U IV veku pre n.e, u oblasti zapadno od Dona, živeli su Skiti, koji su podigli veličanstvene kraljevske grobnice u kubanskoj dolini(severozapadni deo Kavkaza).

Krajem istog veka, oni su nestali sa Kavkaza i njihovi tragovi su nađeni mnogo dalje, na zapadu, s druge strane Dnjepra. To bi moglo da znači da ih je na zapad potisnuo prvi talas Sarmata, koji su, nesumnjivo, bili pod pritiskom drugih sarmatskih plemena, još dalje, pristižućih sa istoka. Do 300.g. pre n.e, oni su svoju vlast proširili na celu oblast između Dona i Dnjepra.

Jedini delovi, koji se mogu povezati sa kraljevskim Srbima, su ostaci konjske opreme i pribora za jelo (viljuške, kašike od zlata ili pozlaćenog srebra), felere (phaelerae), koje potiču iz II veka pre n.e. Svi, odreda, imaju reljefne ornamente, s geometrijskim ili životinjskim motivima, koji podsećaju na stari asirski ili jonski stil, ali su tesno povezani sa grčko-indijskom umetnošću.


KRALJICA  MAGA ............. !!



Ovi, zapadni Srbi, bili su ujedinjeni pod jakom centralnom vlašću. U pisanim spomenicima nazivaju se „kraljevskim Sarmatima“. Skiti, iz jednog ogranka koji se povukao u krimsku oblast, postali su njihovi vazali, a Olbija, grčki grad na ušću južnog Buga, plaćala im je danak. Jedan od njihovih kraljeva, Galatije (Galat), pominje se u mirovnom ugovoru koji je kralj Ponta (u Turskoj, južno od Crnog mora), zaključio oko 180.g. pre n.e, a jedna kraljica, po imenu Maga (uspešno se bavila vračanjem i magijom), javlja se u zapisima, nekoliko decenija kasnije.

Viljuške za jelo, tog tipa, nađene su na jedanaest lokaliteta, uglavnom na teritoriji gde su živeli kraljevski Srbi. Dve su nađene van te oblasti, jedna u Transilvaniji i druga u bugarskom Podunavlju. Ova druga može da se poveže s jednim drugim ogrankom kraljevskih Srba, koji je morao da se povuče dalje na zapad, pod pritiskom drugih sarmatskih plemena. Od tog vremena, moć Kraljevskih Srba bližila se kraju - najveći deo stanovništva činili su došljaci, dok su neka plemena, nastojeći da sačuvaju svoju samostalnost, krenula dalje, na zapad.


DINASTIJA SRPSKO - TRAČKOG POREKLA ........... !!


Srbi, koji su, u IV veku pre n. e, ušli u pontsku stepu (oblast između Dona i Dunava), prvi su stupili u kontakt sa jednim delom „klasičnog sveta“-Bosforskim kraljevstvom. Počeci ovog kraljevstva padaju u VI vek pre n. e, kada su Grci osnovali nekoliko kolonija na severnoj obali Crnog mora. U V veku pre n. e, u sastav Bosforskog kraljevstva ulazile su sve kolonije na obali Azovskog mora, (Palus Maeotis, blato Meotsko; Azovsko more se još zvalo Palus Sarmatiae, sarmatsko blato; Cymmeria paludes, Kimerijsko blato; Scythica stagna, skitski sprudovi i Ponti Eudžini mater - majka Crnog mora).

Prvo je ovaj kraj bio negostoljubiv, pa je u skladu s tim nosio i ime Pontus, divljina; kada su ga civilizovali Grci-Jonjani, prozvano je gostoprimljivim - Eudžinus), kao i širok pojas zemlje, duž istočne obale, na kojem su živela najpre meotska, a kasnije srpska ili sarmatizovana (posrbljena) plemena starosedelaca.

Cilj države na Bosforu je bio da grčke gradove štiti od stepskih nomada, ali Skiti i, posle njih Srbi, nisu napadali grčke gradove - mudro su ih koristili kao posredničke, trgovačke centre. Tokom sarmatskog perioda, grčki gradovi su očuvali svoj položaj proizvodnih i izvoznih središta. Pošto je apsorbovalo uzastopne talase srpskih plemena, Bosforsko kraljevstvo je, 110. g. pre n. e, palo pod vlast pontskog vladara Mitridata, koji ga je uvukao u rat sa Rimom.


SRBI  -  BOSFORCI ................. !!


Bogata srednja klasa, koja se uglavnom bavila trgovinom i industrijom, bila je većinom grčkog porekla, ali, veliki deo stanovništva činili su, samo delimično helenizovani, starosedeoci: Meoti, Tračani, Trako-Skiti, Skiti i Srbi. Zvanični jezik bio je grčki, a pogrebni obredi srednje klase pokazuju da se ona trudila da očuva grčku tradiciju. Ali, Bosforci, kakvi su prikazani u antičkim opisima gradova u severnom Pontu, na nadgrobnim stelama sa vajanim figurama (naročito na slikama u grobnicama), očigledno izgledaju kao Ptolomejevi „Serboi“.

U vreme vladavine Farnaka, Mitridatovog sina, koji je bio na čelu kraljevstva kad i Pompej u Rimu, dakle oko 70. g. pre n. e, Strabon opisuje Sarmate iz ovih krajeva. Posle toga i jednog perioda nesređenih odnosa, na vlasti se učvrstila nova dinastija srpsko-tračkog porekla. Ona je vladala sve do dolaska Gota u III veku. Pripadnici ove dinastije imali su, uglavnom, tračka ili sarmatska imena, a jedno od čestih vladarskih imena bilo je Auromaton. Vrhovnu vlast nad njihovom državom imao je, nominalno, Rim.

Evo šta piše Strabon: „U zapadnoj Aziji do Kavkaskih planina žive Srbi i Brđani (Aorsi), jer gde su god Srbi, tu su i Aorsi, kao pleme srpsko, ili ljudi koji žive po planinama i koji se odlikuju svojom rusom kosom, plavim očima itd. Jedni se skitaju, drugi žive pod salašima, a treći rade zemlju“.

Nosili su čakšire, obuću od meke kože (opanci), duge ogrtače (vuna), što je u potpunosti skitsko-sarmatski tip nošnje. I njihov oklop bio je sarmatski. Bosforski plemići su prikazani kao konjanici sa konjičkim kalpakom, ljuspastim ili karičastim oklopom, dugim kopljem, bodežom (srpa), mačem, sa okruglom jabukom od kamena na dršci, a nosili su i luk, tobolac (korito) i mali štit. Srbi su prikazani na Trajanovom stubu (pleme Roksolani), i na Galerijevom slavoluku, u Solunu. Pešaci obično nisu nosili oklop, bili su naoružani kopljima, „džilitima“, velikim štitovima i lukom sa otrovnim strelama.


SRBI U ODBRANI KINESKIH GRANICA .......... !!



Novi luk bio je ojačan umecima od kostiju, iz njega su se izbacivale teške strele sa troperim šiljkom. To je bio pronalazak koji je Srbima omogućio nadmoć nad njihovim protivnicima
Između 174. i 160.g. pre n.e, dolazi do prekretnice u istoriji Serboa, koji su ostali u svojoj prvobitnoj postojbini, istočno od Volge. Do tog vremena su živeli pod vlašću drugih naroda, uglavnom Masageta, koje su, sada, porazili Huni i, Srbi su mogli da zbace tuđinsku vlast. Ostaci Masageta su se stopili sa njima. Istokom su vladali Huni; koliko je njihova moć bila velika, govori podatak da je 125.g. pre n.e. jedno kinesko poslanstvo došlo do Sarmata sa namerom da ih podstakne da zarate sa Hunima i tako smanje strahovit pritisak na kineske granice.

Ove promene su dovele do preobražaja srpske kulture, koja ulazi u novu fazu svog razvoja, nazvanu „srednji sarmatski period“. To je bilo vreme sjedinjavanja i zanemarivanja oblasnih razlika. U grobnim prilozima, sa cele sarmatske teritorije istočno od Volge, zapažaju se male razlike. Dugi mačevi ređe se sreću, zamenjuju ih kratki bodeži, sa ocilom, umesto jabuke, na vrhu balčaka ( preteče kasnijih, manjih,“peroreza“ ).





Sačuvana

admin

  • ADMINISTRATOR
  • најстарији члан
  • *
  • Karma: +0/-0
  • Van mreže Van mreže
  • Poruke: 2381
SARMATI - PRECI SRBA ....!!
« Odgovor #1 poslato: 06-02-2010, 22:42:57 »


(  1  )


SRPSKI STARI VEK ......





Do početka hrišćanske ere, u starim pisanim spomenicima, naziv Belosrbija, odnosno Sarmatija, zamenio je ime Skitija, kojim se ranije označavao istočni deo Evrope. On je bio izveden od imena Sarmata, naroda koji je došao na mesto Skita u stepama severno od Crnog mora. Sarmati (Sauromati, Saurobati, Sarbati) zbiran je naziv za brojna srpska plemena, koja prvi put pominje Herodot u petom veku pre n. e, pod nazivom Sauromati. Ime Srbin docnije pominje Plinije u I veku, Ptolomej u III veku, brojni rimski istoričari i vizantijski hroničari (Pseudo-Skilaks).

Srbi su pripadali indoevropskim narodima sa iranske visoravni i bili su u srodstvu sa Skitima, Međanima, Parćanima i Persijancima; njihov prvobitni jezik bio je srodan Avesti. Herodot kaže da su se oni služili skitskim jezikom,“ali su ga govorili iskvareno“. Ni jedan od pisanih tekstova Serboa (kako ih naziva Ptolomej), nije sačuvan, izuzev izvesnog broja ličnih imena, obično vladarskih. Ali, govor današnjih Srba iz Srbije i Oseta, iz srednjeg dela Kavkaza, koji se razvio iz sarmatsko-alanskih dijalekata (od Alana današnji Srbi iz Srbije vode direktno poreklo), može se smatrati modernim sarmatskim jezikom......




ODJEK KOPITA SARMATSKE KONJICE .....!!

Kada su počeli da huče talasi Velike seobe naroda, Sarmati su se razlili preko zapadne Evrope, dopirući do njenih najudaljenijih kutaka. Na kraju su, sa Pirinejskog poluostrva, prešli u severnu Afriku, osnovavši jako vekovno carstvo. Kako su za Sarmatima ostajale nepregledne oblasti stepe, gde su se napasala stada njihovih brzih i krajnje plahovitih konja, tako se, polako, topilo i rastakalo ime Sarmata, nestajući sa istorijske pozornice.

Ptolomejevo delo je važan izvor za onomastiku vezanu za Srbe; kod njega nalazimo: Serbinum, Sarbacum, Sirbonis (jezero), Sauranium, Sarvena; Sarbina, Sura, Saura, Sarvon, Sarba, Sarabis (reka) i mnoge druge nazive koji potvrđuju prisustvo Srba na širokom prostoru Azije, Evrope i Afrike.

Očita je geografska veza sa iranskom visoravni i oblašću Lugistana - Laristana, srpske prapostojbine, gde se uočavaju nazivi: Sarabend, Serbendan, Serbenan, Serbistan i Serbas. Strabon u Likiji navodi grad Sirbis, Saraptu, Saru... Saronas u Palestini, Sarus u Kilikiji, Surijum i Sarapanu na Kolhidi.

U Plinijevo vreme, oko 79. g, u zaleđu i oko Azovskog mora, žive srpsko-sarmatska plemena:“Vali, Serbi, Areci, Zingi, Psesi“. Sva ova plemena pripadaju Sarmatima - Vali mogu biti pomorci, a Psesi ili Pljesi oni koji su živeli u močvarnim predelima. O kavkaskoj, tzv. „labo-srpskoj“ zemlji, Plinije kaže:“ Sav prostor, od Kura do Azovskog mora, zahvataju Labanci, posle njih Iverci, koje deli reka Lazana, utičući u Kuru. Odmah na granici Labije, na svim vrhovima planinskim, živi svirepi narod Silvi (ljudi iz šume, Drvljani ili Divljani), a niže njih LJubeni. Po nazivima ovih plemena nije teško zaključiti da su u pitanju Sloveni.


NESUĐENI MIR U SVOJOJ ZEMLJI ....!!


Sauromatima nije bilo suđeno da mirno žive u svojoj zemlji. Selili su se, s vremena na vreme, sve dok Aleksandar Veliki nije srušio ahamenidsko carstvo u Persiji, 331. g. pre n. e
Ptolomej svedoči da su „Serboi“, odnosno „Sirboi“ živeli na Volgi, Azovskom moru i na reci Don. Gvidon Ravenski (Anonim, + 880) dovodi u vezu Srbe, Slovene i Skite: „Sedžta ut hora noctis Scytharum est patria Sclavinorum edžorta est prosapia: sed et Vites et Chymbes edž illis egressi sunt“. Vacerod Čeh, u „ Mater Verborum“ (920), naznačava da su se žitelji stare Sarmatije nazivali Srbima, tj: „Sarmathe, Sirbi tum dicti, a serendo id est ljuasi Sirbutiu“ i „Sarmathe, populi Zirbi“ - Sarmati, narod srpski. Vrlo je važno ovde istaći da su se monasi, koji su ovim teritorijama širili hrišćanstvo, nazivali Sarabitima (Sarabaitae), Srbima ili, kako navodi Čeh u Mater verborum: „Sarabitae proprie currentes vel Sirbi, viventes Zirbi“, što svedoči o hristijanizaciji Srba u apostolska vremena.

Za zemlju Sauromata Herodot kaže da se nalazila „na tri dana hoda“, istočno od Dona i severno od Azovskog mora. Arheološka istraživanja su pokazala da su oni živeli u prostranoj travnoj ravnici, na granici između Evrope i Azije, koja je obuhvatala teritoriju, istočno od Dona, skoro do reke Ural, a na severu se pružala uz Volgu do Saratova. Bili su mešovitog porekla i u njihovoj kulturi se zapažaju razni elementi naroda poznog bronzanog doba, naročito Meota i Skita, s kojima su Sauromati održavali bliske veze. Nisu imali stalnih naselja; živeli su na konju, a njihova boravišta su bila kola u koja su uprezali volove.


OPANCI I ŠAJKAČA ....!!


Po nošnji, običajima i kulturi, nisu se razlikovali od Skita. Nosili su opanke, čakšire i specifične kape (šiljate), koje su se, vremenom, transformisale u šajkače. Vizantijski hroničari, uključujući i Porfirogenita, o srpskoj nošnji govore sa prezirom. Ovaj prezir vuče poreklo od političke netrpeljivosti Vizantinaca spram Srba i njihove buntovne prirode. Srpske žene zadržale su stari, „amazonski način“ života - pridruživale su se svojim muževima u lovu i ratu, te nosile istu odeću kao muškarci. Ni jedna devojka nije mogla da se uda, dok ne ubije bar jednog neprijatelja.

Međutim, Sauromatima nije bilo suđeno da mirno žive u svojoj zemlji. Selili su se, s vremena na vreme, u potrazi za novim pašnjacima za svoju stoku, sve dok Aleksandar Veliki nije srušio ahamenidsko carstvo u Persiji, 331. g. pre n. e. Zbivanja u srednjoj Aziji, u IV veku pre n. e, imala su velikog uticaja na dalji razvoj Srba, jer je Aleksandar Makedonski, u sledeće dve godine, uspeo da podjarmi Horoazme i Masagete, narode koji su živeli dalje, na severu. NJegova osvajanja su imala za posledicu stvaranje čvrstog saveza ta dva naroda, tako da su oni zagospodarili svim nomadskim plemenima srednje Azije; čak su i Huni morali da priznaju njihovu vlast.

Kultura Masageta bila je tipično stepska, mada se u njoj zapaža jak uticaj ahamenidske civilizacije Persije. Proširenje njihove vlasti stoga je značilo i rasprostiranje ahamenidske kulture i ideja. Srbi su bili jedan od naroda na koje su ta kultura i civilizacija izvršile dubok uticaj.

Masagetsko-horoazmatska vladavina, ili neka vrsta političke podređenosti, ostavila je dubokog traga na staroj sarmatskoj kulturi.


Očita je geografska veza sa iranskom visoravni i oblašću Lugistana - Laristana, srpske prapostojbine, gde se uočavaju nazivi: Sarabend, Serbendan, Serbenan, Serbistan i Serbas. Strabon u Likiji navodi grad Sirbis, Saraptu, Saru... Saronas u Palestini, Sarus u Kilikiji, Surijum i Sarapanu na Kolhidi.

U Plinijevo vreme, oko 79. g, u zaleđu i oko Azovskog mora, žive srpsko-sarmatska plemena:“Vali, Serbi, Areci, Zingi, Psesi“. Sva ova plemena pripadaju Sarmatima - Vali mogu biti pomorci, a Psesi ili Pljesi oni koji su živeli u močvarnim predelima. O kavkaskoj, tzv. „labo-srpskoj“ zemlji, Plinije kaže:“ Sav prostor, od Kura do Azovskog mora, zahvataju Labanci, posle njih Iverci, koje deli reka Lazana, utičući u Kuru. Odmah na granici Labije, na svim vrhovima planinskim, živi svirepi narod Silvi (ljudi iz šume, Drvljani ili Divljani), a niže njih LJubeni. Po nazivima ovih plemena nije teško zaključiti da su u pitanju Sloveni.


NEPOZNATI OD OSTALOG SVETA  ....... !!

Apostrofirajući da su Sauromati grčki, a Sarmati rimski naziv, Plinije locira dva sarmatska područja - jedno u Aziji, a drugo u Evropi. On, sledeći uobičajenu predstavu svojih prethodnika, Agripe i Mele, o podeli zemlje na tri kontinenta (Evropa, Afrika, Azija), oslanja se na njihovu procenu da se teritorija od Istra do Okeana prostire dužinom od 2.100 i širinom od 4.400 milja do reke Vistule(Visla), te da pripada pustoši Sarmatije.

U Naturalis Historia, on kaže: „ U Evropi, svi koje srećemo su Skiti, premda razni narodi zauzimaju priobalje; na jednom mestu Geti, koje Rimljani nazivaju Daki, na drugom Sarmati, koje Grci zovu Sauromate i Hamaksiobi ili Aorsi, njihova grana; potom, opet oni skitske loze i potomci robova, ili Trogloditi; a, posle njih, Alani i Roksolani.

Viša područja, između Dunava i Herinijskih šuma, sve do zimovnih delova Panonije i Karnutuma, pa do germanskih granica, zauzimaju sarmatske Jazige, koji naseljavaju ravnice i polja, dok Dačani, koje su oni potisli sve do reke Patisus, naseljavaju planine i šumske lance. Dalje od reke Marus, prema toku Durije, koja ih razdvaja od plemena Sueva i kraljevstva Vanius, nalaze se Bastarani, a posle njih druga plemena Germana, koja zauzimaju suprotnu stranu“. Po Pliniju, skitsko ime se svuda proširilo, čak i na Sarmate i Germane; no, ovaj stari naziv sada je dat samo onima koji žive iznad ovih naroda, nepoznati od ostalog sveta.


PESNIKOVA OPČINJENOST ..... !!

Ovidije, čuveni rimski pesnik je bio prognan u Sarmatiju, gde je naučio da govori „getski i sarmatski jezik“. Po njemu, Sarmati žive kraj Ponta i Dunava, kao prvi susedi Rima, u zemlji koja se prostire od Karpata i severno od Crnog mora. Boraveći u Tomi (Tomis), Ovidije opisuje Sarmate kao divlje pleme iz planina koje za prevoz koristi kola, što je pesnika očito fasciniralo.

Hipokrat (oko 400.g. pre n.e.) Sauromate smešta u Evropu:“ U Evropi postoji skitski narod, zvan Sauromate, koji su naseljeni oko Meotskog jezera. Oni se razlikuju od svih drugih, po tome što se i njihove žene bore protiv neprijatelja“. Znatno ranije, pre Herodota ili Hipokrata, srećemo se sa imenom Sarmata, u Skilakovom vodiču za moreplovce, gde on opisuje obale, luke i reke. Skilak (Skyladž) iz Karianda, je živeo u VI veku pre n.e, a od njegovih zapisa ostali su samo fragmenti: Indica i Periplus, gde pominje Surmate koji obitavaju u Evropi, istočno od Skita, prema Tanaisu, koji je granica Evrope i Azije. On kaže, da su na drugoj obali Tanaisa, gde počinje Azija, prvi narod na Pontu su Sauromati, „kojima žene vladaju“ ( tzv. matrilinearni poredak ), a čiji su neposredni susedi Meoti, što se graniče sa Sindima.

Naziv Surmati (Surmatai), koristi i Eudoks iz Kinda koji, pod uticajem Plinija, spominje Sarmate oko Kaspijskog mora (Kaspija), u Aziji, gde nalazi i Aors(k)e, Dribike, Baktre i Sarpare. Aristotelov učenik Teofrast ( 370- 287 pre n.e.), u delu „O vodama“, spominje zemlju Sarmatiju, a kod Posejdonija, koji je uticao na Marinusa i Ptolomeja, Sarmatija se prostire iznad Tanaisa i Boristena, ispod Hiperborejskog okeana, povezujući Evropu i Aziju. Sa zapada se graniči Germanijom, a na istoku Skitijom ( Scythia intra Imamum ). Strabon, u „Geografiji“, kao i Polibije u svojim rukopisima, spominju Sarmate južno od Skita; potom, Aorse i Sirake, sve do Kavkaza. Po Strabonu, Sarmatija je prvi deo severnog dela Azije i neka je vrsta poluostrva.


*** sledi nastavak ***
Sačuvana